Voorbede

Dat gebed belangrijk is voor een christen hoef ik niet uit te leggen.
Het onderhouden van het contact, communicatie is van levensbelang in elke relatie
en zo ook in onze relatie met God.  Iemand schreef over voorbede:

“Het is goed om persoonlijk te bidden maar bid wel om je heen.
Verbonden met anderen.
Noem de ander ook in je gebed.
Benoem de wereld waarin je leeft.
Vraag Gods aandacht voor mensen en situaties die Gods aandacht bijzonder nodig hebben.”

Hij zegt verder:

”Ik heb het vanmiddag aan de kinderen zo uitgelegd: voorbede is net alsof je in het donker met een schijnwerper op iemand schijnt: Heer, ziet u hem, die situatie daar. Die heeft het nodig. Wilt u daar helpen! Zet niet alleen jezelf in het licht. Laat het licht van je gebed schijnen op anderen. Bid persoonlijk, maar bid wel om je heen.”

Jos Douma zegt ook iets heel treffends als hij spreekt over voorbede:

“Het doen van voorbede kan snel tot een overvloed aan woorden leiden. Vaak hebben we de neiging om eerst aan God te vertellen wat er allemaal aan de hand is, en vervolgens geven we ook nog, al biddend, aan wat er zou moeten gebeuren. Zo ervaar ik het tenminste vaak, ook in de voorbeden in de kerk waarin ik elke zondag voorga.
In het boek ‘De woestijn zal bloeien’ van Henri Nouwen staat iets te lezen wat me op andere gedachten brengt.
De gedachte dat mijn voorbede voor concrete mensen hierin mag bestaan: bij het inademen de naam van haar of hem noemen voor wie ik wil bidden, bij het uitademen de naam van Christus noemen. Zo wordt bidden: de ander verbinden met Christus, en zo hem of haar zo verbinden met alles wat we alleen in hem is te vinden: rust, genezing, kracht, moed, liefde, heelheid, onbezorgdheid en troost.”

Iemand noemde mijn naam en daarmee verbond hij mij met God en met alles wat er in Hem te vinden is…. Is dat geen mooie gedachte?
Het doet mij denken aan de woorden van een lied van de zangbrigade:

Iemand bracht mij voor de troon van genade,
Iemand die noemde mijn naam
Bracht mij in ’t heiligdom bij de Vader
Zei wat ik zelf toen niet kon
Door iemand zag ik Gods licht van vergeving
Toen ‘k enkel de duisternis zag
Iemand die pleitte op ’t bloed van Jezus
Iemand die bad voor mij.

In de voorbede je verbonden voelen met God en met elkaar. In de voorbede je gedragen voelen door God en door elkaar. Het vraagt de medewerking van ons allemaal, niemand uitgezonderd, van de oudste tot de jongste. Het thema van het korpsweekend is straks ‘Verbinding’. Misschien kunnen we vast een beetje oefenen.